" حـریم مهربانــــــــــــــــــی "

harimemehrabani — Sat, 19 Dec 2009 10:05:36 GMT

السلامُ عَلیَک یا مولای یا ابا عبدالله یاَ ابن خاتَمِ النَبیین و یاَ ابنِ سَید الوَصیین و یاَ ابن سَیده نِساِالعالَمین

هیچ پایانی به راستی پایان نیست ، هیچکس نیست که بگوید تمام شد و دروغ نگفته باشد !

harimemehrabani — Sat, 12 Dec 2009 12:07:18 GMT

آنچه کرم ابریشم آن را پایان دنیا می پندارد ، در نظر پروانه آغاز زندگیست !

______________________________________

پی نوشت :

دوستان عزیزم ، باز گذاشتن و تجدید نوشته در پست آخر به معنای باز گشت نیست ، بلکه دلیل آن پاک کردن گرد و غبار زمان است .

harimemehrabani — Sat, 01 Aug 2009 13:14:18 GMT

گاهی سكوت حرفهای قشنگی می زند .

در حریم مهربانی ات چه احساس امنیتی دارم !

harimemehrabani — Thu, 23 Jul 2009 18:02:18 GMT

چه احساس خوبی پیدا می کنی وقتی در شرایطی بین ترس و ناامیدی بسر می بری ،و یکدفعه مژده ای بهت میرسه ،

چه حال خوبی داری، وقتی یک نگرانی بزرگ ازت دور میشه ،

چقدر خوشحال میشی وقتی نگرانی و وحشت یکماهه ات دود میشه و میره هوا !
چقدر احساس سبکی می کنی ، می خوای به آسمون پر بکشی و همه ی دنیا رو خبر کنی .
میخوای خوشحالیتو فریاد بزنی ،اونقدر بلند که همه ی دنیا بشنوه ! اما نمیتونی .....
حتی نمیتونی درگوشی به کسی بگی .... آخه اصلأ کسی از مشکلت خبر نداره ..... نمی خواستی فکری رو مشغول کنی ، ذهنی رو مشوش کنی ..... خیلی سخته رازی رو تو دلت نگه داری ، غمی رو تو سینه ات پنهون کنی و رفتارت عادی باشه !
خیلی سخته ، بخدا خیلی سخته ! اما تنها چیزی که تو رو سرپا نگه میداره ، همون تکیه گاه بزرگه .و همونطور که پرنیان عزیز نوشته ،همیشه و همه جا باهاته اما تو هرگز جای پاشو تو زندگیت نمی بینی بجز وقتی که دیگه همه ی درها به روت بسته شده ! اون موقع ست که می بینی یکی دستتو گرفت و بلندت کرد ..... کسی که هرگز نمیذاره زیر پات خالی بشه ، کسی که دست مهربونش همیشه رو شونه هاته .
چقدر خوبه بدونی یکی هست که همیشه به فکرته ، مواظبته و همیشه ی همیشه میتونی بدون وقت قبلی باهاش صحبت کنی .....
متشکرم ،خدایا واقعأ متشکرم !

دیدار !

harimemehrabani — Sun, 12 Jul 2009 04:42:18 GMT

گاهی اوقات هر کسی حتی
از احتمالِ شوقی شبيهِ همين حالای من هم به گريه می‌افتد.
چه عيبی دارد!
اصلا چه فرقی دارد
هنوز باد می‌آيد،‌ باران می‌آيد
هنوز هم می‌دانم هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد
حالا کم نيستند، اهلِ هوای علاقه و احتمال
که فرقِ ميان فاصله را تا گفتگوی گريه می‌فهمند
فقط وقتشان اندک و حرفشان بسيار و
آسمان هم که بارانی‌ست ...!

دوست می داریم یا دشمن ؟

harimemehrabani — Sun, 05 Jul 2009 16:13:18 GMT

حضرت امیر علیه السلام فرمودند :

" هرکس می خواهد بداند آیا دوست ماست یا دشمن ما ، پس آزمایش کند دل خود را . اگر دوست ما را دوست می دارد دشمن ما نیست و اگر دشمن میدارد دوست ما را ، پس دوست ما نیست .

عکس از :علیرضا - خرداد هشتاد و پنج

به نا امیدی از این در مرو .....

harimemehrabani — Fri, 03 Jul 2009 04:36:18 GMT

_________________________________

* به دلیل عمومیت یافتن نام " یک دوست " ، عنوان نویسنده به "خاتون " تغییر یافت .

* وبلاگ " خاطرات شمس الملوک و فخرالملوک " به روز شد.

قدم نو رسیده ها مبارک !

harimemehrabani — Tue, 30 Jun 2009 13:02:25 GMT

مسعود ، مرتضی و خورشید عزیز به جمع ما خوش آمدید !

در میان مردم زندگی کردن به شرط و شروط !

harimemehrabani — Tue, 30 Jun 2009 11:30:18 GMT

من فکر می کنم آدمها بیشتر از این حرفها تنها هستند . تنها ، نه به معنایی که فکر می کنید .... اصلا ! منظورم تنهایی در اجتماعه .
ما خودمون رو گول می زنیم ، فکر می کنیم دور و برمون رو پر کردیم از آدمای جور واجور . اما اینطور نیست این آدما همه شون مثل هم هستن و این از نظر وجه اشتراک ها خیلی خیلی خوبه . اما آخر که چی ؟ بزرگی می گفت :" هنر این نیست که خودمون رو در شرایط محدودی حبس کنیم ، هنر ، در میان مردم زندگی کردنه ، با حفظ اصالت ." ما نباید فراموش کنیم که با مردم زندگی می کنیم. با مردم ، در کوچه مون ، خیابون ، شهر و کشورمون . ساده تر بگم ، حتی همه ی آدمایی که خودشون رو محدود کردن ، خوب خوب میدونن که قطع رابطه با اجتماع غیر ممکنه . همه ی ما مجبوریم خرید کنیم ، مسافرت بریم ، به پزشک یا مراکز درمانی مراجعه کنیم و اگر ارتباط خوبی با مسئولین اون مراکز برقرار نکنیم ، میشه گفت تقریبا انجام شدن کارمون غیر ممکنه یا حداقل با موفقیت آنچنانی همراه نیست . خانمی می گفت نمیدونم چرا مسئولین این قسمت از فلان مرکز اینقدر بی ادبانه برخورد کرده و کار آدمو با منت انجام میدن ؟ مگه مجانی کار می کنن ؟ او از این نکته غافل بود که همه ی آدمها توجه و محبت رو دوست دارن و همه ی کسانی که از صبح تا شب برای راه انداختن کار مردم تلاش می کنن تشنه ی یک لبخند هستن و یا حداقل یک تعارف و تشکر خشک و خالی . اونا جیره خوار ما نیستن و هیچ کاری دست ما ندارن . بلکه این یک رابطه ی دو طرفه ست. ما عادت کردیم که مردم برامون تعظیم کنن ، دولا و سه لا بشن . با بالا رفتن شعور اجتماعی مردم دیگه نمیشه همچین انتظاری داشت. غیر از دو یه سه کارگر روستایی که تا بحال پاشون به سر کوچه ی خونه ی صاحب کارشون نرسیده و همیشه زیر ذره بین ایشان هستن تا مبادا چشم و گوششون باز شه ، دیگه نمیشه کسی رو پیدا کرد که مطیع بی چون و چرا باشه . خود من حدود هفده سال پیش ،زمانی که دوقلوهام کوچیک بودن و نیاز به یک پرستار بچه داشتم ، یک دختر دهاتی با خودم آوردم .هیچ چیزی بجز کار و زحمت انتظار این دختر رو نمی کشید و من خوشحال از اینکه این دختر چشم و گوش بسته ی از دنیا بی خبر ، کاملا مطیع و سربراهه . کم کم غرغر ها و نق نق ها شروع شد و ما کاملا خودمون رو به نفهمی زده بودیم . تا اینکه بعد از دو ماه گفت من می خوام برگردم . به اینجا عادت ندارم ، کار من زیاده . بچه ها اذیت می کنن و من تفریحی ندارم و .....
و من با خودم بردم و تحویل خانواده اش دادم . این یک نمونه ی کوچکه و خودتون نمونه های بهترش رو سراغ دارین . فکر می کنم به قول آن بزرگ ، هنرِ در میان مردم زندگی کردن ، با حفظ اصالت رو همه ی ما باید یاد بگیریم و به بچه هامون که ارتباطشون با خارج از خانواده محدوده بیاموزیم .

harimemehrabani — Sun, 21 Jun 2009 05:10:03 GMT

دل من دير زمانی است كه می پندارد :
“ دوستي ” نيز گلی است ،
مثل نيلوفر و ناز،
ساقه ی تردِ ظريفی دارد.
بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد
جانِ اين ساقه ی نازك را
دانسته
بيازارد !