" حـریم مهربانــــــــــــــــــی "

harimemehrabani — Sat, 01 Aug 2009 13:14:18 GMT

گاهی سكوت حرفهای قشنگی می زند .

در حریم مهربانی ات چه احساس امنیتی دارم !

harimemehrabani — Thu, 23 Jul 2009 18:02:18 GMT

چه احساس خوبی پیدا می کنی وقتی در شرایطی بین ترس و ناامیدی بسر می بری ،و یکدفعه مژده ای بهت میرسه ،

چه حال خوبی داری، وقتی یک نگرانی بزرگ ازت دور میشه ،

چقدر خوشحال میشی وقتی نگرانی و وحشت یکماهه ات دود میشه و میره هوا !
چقدر احساس سبکی می کنی ، می خوای به آسمون پر بکشی و همه ی دنیا رو خبر کنی .
میخوای خوشحالیتو فریاد بزنی ،اونقدر بلند که همه ی دنیا بشنوه ! اما نمیتونی .....
حتی نمیتونی درگوشی به کسی بگی .... آخه اصلأ کسی از مشکلت خبر نداره ..... نمی خواستی فکری رو مشغول کنی ، ذهنی رو مشوش کنی ..... خیلی سخته رازی رو تو دلت نگه داری ، غمی رو تو سینه ات پنهون کنی و رفتارت عادی باشه !
خیلی سخته ، بخدا خیلی سخته ! اما تنها چیزی که تو رو سرپا نگه میداره ، همون تکیه گاه بزرگه .و همونطور که پرنیان عزیز نوشته ،همیشه و همه جا باهاته اما تو هرگز جای پاشو تو زندگیت نمی بینی بجز وقتی که دیگه همه ی درها به روت بسته شده ! اون موقع ست که می بینی یکی دستتو گرفت و بلندت کرد ..... کسی که هرگز نمیذاره زیر پات خالی بشه ، کسی که دست مهربونش همیشه رو شونه هاته .
چقدر خوبه بدونی یکی هست که همیشه به فکرته ، مواظبته و همیشه ی همیشه میتونی بدون وقت قبلی باهاش صحبت کنی .....
متشکرم ،خدایا واقعأ متشکرم !

دیدار !

harimemehrabani — Sun, 12 Jul 2009 04:42:18 GMT

گاهی اوقات هر کسی حتی
از احتمالِ شوقی شبيهِ همين حالای من هم به گريه می‌افتد.
چه عيبی دارد!
اصلا چه فرقی دارد
هنوز باد می‌آيد،‌ باران می‌آيد
هنوز هم می‌دانم هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد
حالا کم نيستند، اهلِ هوای علاقه و احتمال
که فرقِ ميان فاصله را تا گفتگوی گريه می‌فهمند
فقط وقتشان اندک و حرفشان بسيار و
آسمان هم که بارانی‌ست ...!

دوست می داریم یا دشمن ؟

harimemehrabani — Sun, 05 Jul 2009 16:13:18 GMT

حضرت امیر علیه السلام فرمودند :

" هرکس می خواهد بداند آیا دوست ماست یا دشمن ما ، پس آزمایش کند دل خود را . اگر دوست ما را دوست می دارد دشمن ما نیست و اگر دشمن میدارد دوست ما را ، پس دوست ما نیست .

عکس از :علیرضا - خرداد هشتاد و پنج

به نا امیدی از این در مرو .....

harimemehrabani — Fri, 03 Jul 2009 04:36:18 GMT

_________________________________

* به دلیل عمومیت یافتن نام " یک دوست " ، عنوان نویسنده به "خاتون " تغییر یافت .

* وبلاگ " خاطرات شمس الملوک و فخرالملوک " به روز شد.

قدم نو رسیده ها مبارک !

harimemehrabani — Tue, 30 Jun 2009 13:02:25 GMT

مسعود ، مرتضی و خورشید عزیز به جمع ما خوش آمدید !

در میان مردم زندگی کردن به شرط و شروط !

harimemehrabani — Tue, 30 Jun 2009 11:30:18 GMT

من فکر می کنم آدمها بیشتر از این حرفها تنها هستند . تنها ، نه به معنایی که فکر می کنید .... اصلا ! منظورم تنهایی در اجتماعه .
ما خودمون رو گول می زنیم ، فکر می کنیم دور و برمون رو پر کردیم از آدمای جور واجور . اما اینطور نیست این آدما همه شون مثل هم هستن و این از نظر وجه اشتراک ها خیلی خیلی خوبه . اما آخر که چی ؟ بزرگی می گفت :" هنر این نیست که خودمون رو در شرایط محدودی حبس کنیم ، هنر ، در میان مردم زندگی کردنه ، با حفظ اصالت ." ما نباید فراموش کنیم که با مردم زندگی می کنیم. با مردم ، در کوچه مون ، خیابون ، شهر و کشورمون . ساده تر بگم ، حتی همه ی آدمایی که خودشون رو محدود کردن ، خوب خوب میدونن که قطع رابطه با اجتماع غیر ممکنه . همه ی ما مجبوریم خرید کنیم ، مسافرت بریم ، به پزشک یا مراکز درمانی مراجعه کنیم و اگر ارتباط خوبی با مسئولین اون مراکز برقرار نکنیم ، میشه گفت تقریبا انجام شدن کارمون غیر ممکنه یا حداقل با موفقیت آنچنانی همراه نیست . خانمی می گفت نمیدونم چرا مسئولین این قسمت از فلان مرکز اینقدر بی ادبانه برخورد کرده و کار آدمو با منت انجام میدن ؟ مگه مجانی کار می کنن ؟ او از این نکته غافل بود که همه ی آدمها توجه و محبت رو دوست دارن و همه ی کسانی که از صبح تا شب برای راه انداختن کار مردم تلاش می کنن تشنه ی یک لبخند هستن و یا حداقل یک تعارف و تشکر خشک و خالی . اونا جیره خوار ما نیستن و هیچ کاری دست ما ندارن . بلکه این یک رابطه ی دو طرفه ست. ما عادت کردیم که مردم برامون تعظیم کنن ، دولا و سه لا بشن . با بالا رفتن شعور اجتماعی مردم دیگه نمیشه همچین انتظاری داشت. غیر از دو یه سه کارگر روستایی که تا بحال پاشون به سر کوچه ی خونه ی صاحب کارشون نرسیده و همیشه زیر ذره بین ایشان هستن تا مبادا چشم و گوششون باز شه ، دیگه نمیشه کسی رو پیدا کرد که مطیع بی چون و چرا باشه . خود من حدود هفده سال پیش ،زمانی که دوقلوهام کوچیک بودن و نیاز به یک پرستار بچه داشتم ، یک دختر دهاتی با خودم آوردم .هیچ چیزی بجز کار و زحمت انتظار این دختر رو نمی کشید و من خوشحال از اینکه این دختر چشم و گوش بسته ی از دنیا بی خبر ، کاملا مطیع و سربراهه . کم کم غرغر ها و نق نق ها شروع شد و ما کاملا خودمون رو به نفهمی زده بودیم . تا اینکه بعد از دو ماه گفت من می خوام برگردم . به اینجا عادت ندارم ، کار من زیاده . بچه ها اذیت می کنن و من تفریحی ندارم و .....
و من با خودم بردم و تحویل خانواده اش دادم . این یک نمونه ی کوچکه و خودتون نمونه های بهترش رو سراغ دارین . فکر می کنم به قول آن بزرگ ، هنرِ در میان مردم زندگی کردن ، با حفظ اصالت رو همه ی ما باید یاد بگیریم و به بچه هامون که ارتباطشون با خارج از خانواده محدوده بیاموزیم .

harimemehrabani — Sun, 21 Jun 2009 05:10:03 GMT

دل من دير زمانی است كه می پندارد :
“ دوستي ” نيز گلی است ،
مثل نيلوفر و ناز،
ساقه ی تردِ ظريفی دارد.
بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد
جانِ اين ساقه ی نازك را
دانسته
بيازارد !

با اجازه ی آقای محمد زرویی نصر آباد

harimemehrabani — Thu, 11 Jun 2009 04:11:18 GMT

افسانه آن مرد بى آبرو

يكى بود، يكى نبود؛ غير از خدا هيچ كس نبود.

روزى روزگارى در ولايت غربت يك مردى بود به نام «آقاملول» و اين آقاملول از صبح كه پا مى شد، مى رفت براى مردم كار مى كرد و شب خسته و كوفته برمى گشت به خانه.

تنها دارايى آقاملول از مال دنيا يك درازگوش پير و از كار افتاده بود و چهار تا سيخ و سه پايه و طاس و دوليچه. با اينكه سنش از چهل سال گذشته بود، هنوز بضاعتى نداشت كه زن بگيرد. اين بود كه شب ها كه تنها توى اتاقكش مى نشست، از زور غصه هى چپق مى كشيد و هى حسرت مى خورد.

گذشت و گذشت تا اينكه يك روز پسرخاله ملول كه سال ها پيش به ولايت جابلقا مهاجرت كرده بود، به او نامه نوشت و از احوالاتش پرسيد. ملول پاسخ نوشت كه: «اى جان پسرخاله، در اين ولايت، احوالات سگ و گربه از اينجانب بهتر است.»

بيست روز بعد يك دعوتنامه از طرف پسرخاله به دست ملول رسيد. ملول هم كه ديد فصل پاييز است و كارى ندارد، طاس و دوليچه و سيخ و سه پايه اش را بار درازگوش پيرش كرد و راه افتاد به طرف جابلقا.

به جابلقا كه رسيد، يك راست رفت به خانه پسرخاله و كلى مورد استقبال واقع شد. فرداى آن روز هم پسرخاله دست ملول را گرفت و برد جا هاى ديدنى ولايت جابلقا را نشانش داد و بعد رفتند توى يك پارك نشستند. ملول چپقش را چاق كرد و هر دو پسرخاله از حال و روزشان گفتند. وقتى پسرخاله ملول از وضع پريشان او با خبر شد، گفت: «چرا توى همين ولايت جابلقا نمى مانى؟ مهار كارت را بده دست من، خودم ظرف يكماه همين جا برايت خانه و زندگى درست مى كنم.» ملول بيچاره پوزخندى زد و گفت: «يك چيزى مى گويى ها... آخر چطورى؟» پسرخاله گفت: «اين جورى. چپق ات را بده به من.» بعد چپق را از ملول گرفت و رفت بالاى نيمكت پارك و دست برهم كوبيد و خطاب به انبوه مردم گفت: «هموطنان عزيز... بشتابيد... يك حراج استثنايى... اين كه مى بينيد، نمونه اى نادر از نسل چپق هاى اوليه است [و بود. توضيح از بنده نگارنده]... آزمايش دى ان اى لوله اين چپق نشان مى دهد كه چنگيز خان اولين بار آن را چاق كرده است [و كرده بود. مجدداً توضيح از بنده نگارنده] قيمت پايه را با پنج هزار يورو شروع مى كنيم...»

يك ساعت بعد كه ملول با يك چك هجده هزار يورويى همراه پسرخاله اش به بانك مى رفت، از او پرسيد: «حالا اين چك به پول ما چقدر مى شود؟» پسرخاله گفت: «مى شود حدود هجده چمدان پول.»

بارى اى جان برادر، آن شب وقتى ملول از اورژانس بيمارستان قلب به خانه پسرخاله اش برگشت، پيپ دانهيل اش را روشن كرد و گفت: «پسرخاله جان فكر مى كنى براى اين خرت و پرت هاى ديگرم هم اين جا مشترى پيدا شود؟» پسرخاله ابرو بالا انداخت و گفت: «نوچ.» ملول سرى به تاسف تكان داد و گفت: «مى دانستم آن چپق را هم شانسى ازمان خريدند.» پسرخاله گفت: «اى بابا... منظورم اين نبود. اينجا براى شورت و پيژامه و شپش هاى سرت هم خريدار هست. ولى مردم اين ولايت ارزش كالاى فرهنگى را نمى فهمند. مابقى وسايلت را همين جا به ثبت مى رسانيم و بيمه مى كنيم بعد مى فرستيم به ولايت بريتانى. آنجا يك جايى هست به اسم حراج كريستى در لندن. چك اولى كه رسيد، دومى را مى فرستيم، بعد سومى...»

فرداى آن روز اول از همه آفتابه مسى را فرستادند. با پولى كه از فروش آن به دست شان رسيد، ملول خانه خريد و زن گرفت. با پول مابقى وسايل هم توانست كشتى تفريحى و هليكوپتر شخصى و يك جزيره نقلى بخرد و سه دانگ «جاسا» (سازمان فضايى ولايت جابلقا) را شريك شود. ضمناً براى قدردانى از زحمات و راهنمايى هاى پسرخاله اش يك فروشگاه زنجيره اى هم خريد و به نام او كرد.

وقتى تمام وسايل ملول به فروش رفت يك روز يكى از خانزاد ه هاى ولايت غربت كه آمده بود در ولايت جابلقا خواننده شود، آمد پيش او و گفت: «اگر اجازه بدهيد، آمده ام يك چيزى از شما بخرم...» ملول گفت: «شرمنده ام جوان. من ديگر چيزى براى فروش ندارم.» جوانك گفت: «اختيار داريد. شكسته نفسى مى فرماييد، اسم داريد به اين قشنگى.» ملول گفت: «يعنى كه چى؟ نكند آمده اى اسم مرا بخرى؟» جوانك گفت: «راستش را بخواهيد، بله. آخر همه اسم ها تكرارى شده، اسم شما تك است، توى ذهن هم خوب مى ماند. هنرى هم هست. براى شما كه فرقى نمى كند اسم تان ملول باشد يا بيل يا جك يا جفرى. چكش را بنويسم؟»

ملول اسمش را هم به قيمت خوبى فروخت و اسم جديدى براى خودش انتخاب كرد: خوان خورخه جوليانو گومز!

خوان خورخه جوليانو گومز، اين مرد وطن فروش خودفروخته، ساليان سال در ولايت جابلقا با رفاه و آرامش زيست و حاصل ازدواج ننگين او يك فرزند پسر و يك دختر بود كه اولى پس از سال ها تحصيل با عنوان پوچ استادى به تدريس آموزه هاى غلط و غيراخلاقى جابلقايى مشغول شد و دومى با طى مدارجى بى ارزش به ابتذال تصويرى روى آورد و داغ ننگ عكاسى خبرى را بر پيشانى خود و خانواده بى آبروى خود گذاشت.

خوان خورخه جوليانو گومز كه با قدرى تحمل و پايمردى مى توانست تا پيش از پنجاه سالگى با نامى نيك روى در نقاب خاك كشد، سرانجام در سن ۹۶ سالگى از پس بيش از نيم قرن دست و پا زدن در منجلاب رفاه و تجمل در جابلقا مرد.

ما از اين داستان نتيجه مى گيريم كه:

نه در غربت دلم شاد و نه رويى در وطن دارم

الهى بخت برگردد از اين طالع كه من دارم!

قصه ما به سر رسيد؛ غلاغه به خونه اش نرسيد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از آثار آقای ابولفضل زرویی نصر آباد

ای سرچشمه ی همه مهربانی ها ....

harimemehrabani — Mon, 25 May 2009 15:55:18 GMT

تـــو را ستایش میکنــــــم

تـــو را که می بخشایی ومهربانی بی توقعت رانثار میکنی

تـــو را که می سوزی و میکاهی

و برای مهر ورزیدن نه زمان می شناسی، نی مکان

و نه پشیمانی را پیشه میکنی

تـــو را ستایش میکنم

ای سرچشمهء همه مهربانی ها، همه فدا کاریها و همه از خود گذشتی ها

تـــو را ای مادر بخشاینده، ستایش میکنم

بخاطر وجودت که صفای آسمان بهار را دارد

بخاطر قلبت که گستردگی دریای پاک را دارد

و نگران سرنوشتمان

نگران خوب و بد

نگران خوشحالی و غمهای بی پایانمان است

تـــو را ای مادر، ای روحانی مقدس

ستایش میکنم و در برابر عظمت روح

ودر برابر شکوه رنجهای بی دریغت که

هرگز شکوه ای بهمراه ندارد سر تعظیم فرود آورده و میگویم

مادر! تـــو فرشته ای !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مادر مهربانم !

ببخشید که در تهران آنطور که باید و شاید به شما خوش نگذشت .